सकारात्मकता भन्दा नकारात्मक पक्षको बढि चर्चा हुने प्रवृत्ति अब हाम्रो संस्कार जस्तै नै बनिसकेको छ समाचारमा सबै भन्दा पहिले नकारात्मक कुरा चिया पसलमा सबैभन्दा बढि नकारात्मक कुरा चौतारीमा सबैभन्दा बढि नकारात्मक कुरा नकारात्मक संचारमा अभ्यस्त भईसकेकोले आजभोली सकारात्मक कुरामा पनि हामी नकारात्मक पक्ष दुरबिन लगाएर खोज्छौं । यदि सोच नै नकारात्मक छ यदि संचार नै नकारात्मक छ अधिकांश समय नकारात्मक चिन्ता र चिन्तन कसैले गर्छ भने उसको व्यवहार र काम पनि त्यस्तै हुन्छ भन्ने कुरा मनोविज्ञानमा सामान्य रुचि लिने व्यत्तिलाई पनि थाहा छ । शायद त्यसैको परिमाण हाम्रो समाज आज पनि प्रवृत्तिगत हिसाबले यत्तिको पछौटे छ ।

संक्रमणकालिन यस घडिमा विभिन्न अराजक तत्वहरुले खेल्न खोज्नु र नयाँ संविधान बनाउने प्रकृयालाई सकेसम्म विथोल्न खोज्नु अश्वभाविक होइन तर हाम्रो राजनीतिक नेतृत्वमा कत्तिको परिपक्वता छ अनि विषय प्रति कत्तिको चिन्ता छ भन्ने कुराले अराजक गतिविधीका बाबजुद पनि यो प्रकृयाले गलत दिशा लिन्छ कि लिन्न भन्ने कुराको निर्धारण गर्ने गर्दछ । तर सत्तामा छदाँ विपक्षीलाई आरोप लगाउने र सत्ता बाहिर छदाँ सरकारलाई आक्रोश पाख्ने पुरानै प्रवित्तिबाट हाम्रो राजनीतिक पंत्ति कत्ति पनि परिवर्तित भएको छैन भन्ने कुरा हालैका केही घटनाहरुले प्रमाणित गरेका छन् ।

***********************************************************************************************************

अमेरिका विश्वमै धेरै मानिसको हत्या हुने राष्ट्रहरुमा पर्दछ तर त्याहाँ कुनै व्यत्तिको हत्या हुदाँ कुनै टायर बल्दैनन् बन्द हुदैंन सडक जाम हुदैंन र कसैलाई शहिद घोषणा गरिनुपर्दैन । तर हामी कहाँ पिडितलाई क्षति पुर्ति दिने र अपराधीलाई कावाई गर्ने भन्दा टायर बाल्ने बन्द हड्ताल गर्ने लास र अराजकतामाथीको राजनीति हावी भईरहेको छ । पच्चिस लाख भन्दा बढि जनसंख्या भएको काठमान्डौंमा प्रत्येक हप्ता सडक दुर्घटना या अन्य विभिन्न कारणले दुई चार जनाको मुत्यु हुन सक्छ । यदि प्रत्येक हत्या लुट र बलात्कार पछि प्रधानमन्त्रिको राजीनामा माग्दै जाने र मृतकलाई शहिद बनाउदै जाने हो भने यो देशको हविगत के होला
वास्तावमा सडक कसैको होइन सबैको हो जसमा अधिकार सबैको हुन्छ तर आजभोली राजनीतिक अस्थिरता र सामाजिक अराजकताको पहिलो सिकार सडक नै हुन थालेको छ परिणाम स्कुल कलेज जान हिडेँका विधार्थी अफिस हिडेँका कर्मचारी र आ आफ्नो काममा हिडेँका आम जनतालाई आफ्नो गन्तव्य पुग्न समस्या परिरहेको छ । हिजोको दिनमा राजनीतिक वाध्यता वा आवश्यकताले गर्दा यहि सडकमा संर्घष गरेर संविधान सभाको भवन सम्म पुगेकाले कुनै पनि राजनीतिक दल वा नेता संग सडक बन्द गर्न पाइन्न भन्ने र कुनै एक नागरिकलाई पिडा हुदाँ सम्पुर्ण नागरिकलाई दुख दिनु हुदैंन भन्ने आँट छैन । तर अब यो कुरा नागरिकको जिम्मेवारी हो नागरिककै तर्फबाट सडकलाई साना साना घटनाका कारण हुने बन्द र हड्तालबाट मुक्त राख्नु पर्दछ ।
शिक्षित अशिक्षित वा अर्ध शिक्षित बेरोजगार प्रशस्त रहेको हाम्रो जस्तो समाजमा सडक बन्द गर्न टायर बाल्न र आगो लगाउन कुनै युवाको कमी छैन । आफ्नो घर अगाडीको फोहोर सफा गर्न र ढोका अगाडीको सडक कुच्चो लगाउन कहिल्यै फुस्रद नहुने हामीहरु सडकमा जाम गर्न अनि आगो बाल्न ढुङ्गा हान्न भने सबै काम छोडेर लाग्छौं । संविधान निर्माणको लागी गाउँ गाउँबाट सार्थक बहसको शुरुवात गरेर निर्धारित समय भित्र शान्ति प्रकृयालाई अझ व्यवस्थित गर्दै तार्किक निस्कर्षमा पुर्याई माटो सुहाँउदो संविधान बनाई समृद्धी मुलुक बनाउनको लागी ठोस कार्ययोजना बनाउने पर्ने बेलामा यदि संक्रमणकालिन अराजकता भित्र हामी रुम्मलिराख्यौं भने आउँदो पुस्तालाई लागी दिनको लागी हामी संग कुनै जवाफ हुनेछैन ।

to read full article please mail to

trueliners@gmail.com